Myndasíðurnar eru alltaf að detta út svo ég ætla að prófa moggabloggið um sinn

Hér er slóðin:http://astalaufey.blog.is/blog/astalaufey/

Hvernig getur manneskja sem er í forsvari fyrir stofnun eins og Fjölskylduhjálp Íslands ákveðið að útlendingar séu ekki eins réttháir og Íslendingar hvað varðar styrki?  Við eigum nóg af mat að gefa.

Ef einhver missti af þessu þá var víst málið það að gamalt fólk átti erfitt með að standa í röð lengi og útlendingarnir mættu svo snemma. 

Væri þá ekki besta ráðið að eldri borgarar, fatlaðir og ófrískar konur eða fólk með lítil börn fengi forgang, hvort sem það væri íslenskt eða útlent?

Flokkast það sem framkvæmdastjórinn gerði ekki undir gróft misrétti?

Kv.
Ásta

Bara ef einhver hefur áhuga á að vita það þá á ég afmæli eftir viku svo ef þið ætlið að föndra, kaupa eða baka er best að fara að undirbúa.

Kv.
Ásta afmælisstelpa

Ég á sérlega metrósexúal fjögurra ára son.

Þegar hann varð þriggja ára vildi hann ekki að mamma hans bakaði neitt annað en skærbleika Sollu Stirðu köku, pabba hans til mikillar gleði

Þegar við keyptum á hann stígvél fyrir nokkrum vikum fékk hann að velja milli skærrauðra, blárra og svartra stígvéla.  Þá kom ekkert annað til greina en rauðu stígvélin

Um síðustu helgi keyptum við svo pollagalla. Við byrjuðum að fara í Hagkaup og þar var frekar lítið úrval en Aðalsteinn var strax harðákveðinn í að fá bleikan Sollu Stirðu galla.  Hann var ekki til í hans stærð svo við fórum í Debenhams.  Þar vildi hann endilega kaupa Hello Kitty galla sem var ekki heldur til í hans stærð.

Við enduðum svo í Polarn o Pyret og þar stóð valið um bláan eða rauðan og  að sjálfsögðu varð sá rauði fyrir valinu og er hann alveg súpersætur í stígvélunum og gallanum og nú situr hann alsæll í eldhúsinu og leikur við stúlkurnar sínar, Sigrúnu og Stefaníu

Kv.
Ásta metrómamma.

Kjörinn tími til að blogga

Erum á afskaplega skemmtilegum fundum (án djóks) um kennsluaðferðir.  Alltaf mjög áhugavert að skoða hvað aðrir kennarar eru að gera og mjög gagnlegt.

En helgin var góð, fín hlaupaæfing með Laugaskokkinu á laugardaginn.  Þar sem ég er einhleyp alla virka daga finnst mér algjörlega nauðsynlegt að hitta félagana á laugardögum.  Ég finn líka hvað það gerir manni gott að hlaupa með öðru fólki, en ekki bara másandi hundi, annars erum við bara að lulla í hægðum okkar (nema þegar við kúkum fyrir hlaup, múhahahaha).

Svo var það sund og heimsókn til mömmu sem er flutt í Sunnuhlíðina og í svona líka sæta íbúð.

Í gær var svo Borgómömmuklúbbur hjá mér í hádeginu og við vorum 7 mömmur og alla vega 10 börn svo þetta var mikið stuð.

Annars er lítið annað að segja og skrifa nema það að ég var skömmuð fyrir tyggjósmjatt af samstarfsmanni rétt í þessu og þarf því að tyggja mjög hljóðlega sem er auðvitað alls ekki eins skemmtilegt

Kv.
Ásta

.....alls ekki ég!  Ég fór með bekknum hans Hallgríms á skauta á fimmtudaginn og þetta er sko ekki íþrótt fyrir mig.  Ég finn bara að ég á mjög erfitt með að treysta skautunum, hvort sem um er að ræða línuskauta eða venjulega.

Við hjónin fórum á línuskautanámskeið fyrir nokkrum árum og það gekk svo ægilega vel að ég held ég hafi sjaldan fengið jafnmarga marbletti á rassinn á jafnstuttum tíma

Í skautaferðinni fór ég því að öllu með gát og ef það hefðu verið hraðatakmarkanir, þ.e. takmörk fyrir því hve hægt þú máttir fara, hefði ég sjálfsagt verið rekin af svellinu.  Gunni, barnsfaðir Sólu, hafði mjög gaman að lélegri leikni minni á skautasviðinu og gerði sér far um að kitla mig þegar hann skaust framhjá, eða að svína í veg fyrir mig, og uppskar öskur og formælingar frá mér í staðinn.

En ferðin var skemmtileg, svo skemmtileg að nú ætlum við að hafa aðra skautaferð fyrir bekkinn hans Benedikts í næstu viku, held ég endi á því að keppa í listdansi, taka þrefalda snúninga í loftinu og ýmislegt í þeim dúr..... eða ekki

Kv.
Ásta

Ég ætlaði mér heldur betur á samskokksæfingu í gær í boði Fjölnis og var farin að hlakka til að hlaupa 21 km með góðu fólki en á fimmtudaginn hringdi Rúnar sjúkraþjálfari í mig, sagði vonlaust að hafa hælinn minn í henglum og að hann væri búinn að fá tíma hjá Sigurjóni bæklunarlækni fyrir mig á föstudeginum.  Ég þangað og fékk þá að vita að öll mín fótavandamál, þ.e. beinhimnubólguna og hælsporann sé hægt að rekja til fáránlega hárrar ristar sem ég er með.  Hann talaði um lausa ökkla og spurði hvort ég hefði ekki oft misstigið mig og tognað þegar ég var lítil og það passaði auðvitað allt saman.  Ef ég væri ekki komin aðeins lengra en á kynþroskaskeiðið myndi hann skera á sinar undir ilinni og þá væru mín vandamál úr sögunni en það er víst ekki hægt og í staðinn fékk ég sterasprautu og í eftirrétt bann við hlaupum um helgina.

Ég tók því lyftingasession hérna heima í gærmorgun og skrapp svo í sund en fékk að vita hjá Sólu hælsérfræðingi að ég mætti ekki hafa froskalappir og OMG hvað 2.5.km eru lengi að líða án froskalappa!

Þessi sundferð var nú ekki án skakkafalla því þegar ég spyrnti frá bakkanum uppgötvaði ég að bikinibuxurnar voru komnar langleiðina niður að hnjám.  Ástæða þess var A) að ég hafi grennst allsvakalega undanfarið eða B) að fína svarta bikiniið mitt með semelíusteinunum sé orðið aðeins of gamalt og lúið.  Þótt ég væri nú alsæl með að A) væri ástæðan þá hallast ég nú frekar að því að B) sé hin rétta ástæða.  Þetta dró allsvakalega úr hraðanum þar sem ég þurfti að nota aðra höndina til að halda bikinibuxunum á ca réttum stað við hverja bakkaspyrnu en eftir 1000 metra fékk ég þá dásamlegu hugmynd að taka bara teygjuna með lyklinum og binda hana við aðra mjöðmina og eftir það gekk þetta fremur vel þótt aðeins hafi buxurnar viljað renna af hinni rasskinninni í staðinn

Í gærkvöldi fórum við svo á Kringlukrána sem ég var með sjúka fordóma fyrir en komst að raun um að var bara ágætisveitingastaður en ekki samkomustaður aldraðra áfengissjúklinga og eftir það fórum við á Faust sem mér fannst alveg sjúklega flott leikrit enda aðdáandi Vesturports númer 1.

En nú erum við að fara á ekki síðri sýningu, Hallgrímur, Siggi Darri, Björg Steinunn og Nikulás eru að fara að spila á tónleikum Skólahljómsveitar Kópavogs í Háskólabíói ásamt fríðum flokki félaga sinna og eru tónleikarnir opnir öllum sem hafa áhuga og 700 kr í vasanum svo endilega kíkið kl. 14:00 í dag.

Kv.
Ásta

Ég gat ekki annað en hlegið og um leið vorkennt þáttastjórnendum á Rás 2 í morgun þegar þeir ákváðu að hringja í einhvern bráðskemmtilegan Chilemann búsettan á Íslandi í framhaldi af jarðskjálftanum þar. 

Þáttastjórnendur:"Góðan dag, hefurðu eitthvað heyrt af ættingjum úti?"

Chilemaður:"Fyrirgefðu, ha?"

Þáttastjórnendur:"Góðan dag, hefurðu eitthvað heyrt af ættingjum úti?"

Chilemaður:"Fyrirgefðu, ha?"

Og svona gekk þetta lengi lengi þar til þáttastjórnendur höfðu einfaldað mál sitt niður í "þú tala við" og "þitt fólk" og þá fór þetta að ganga aðeins en allt viðtalið var orðaval þáttastjórnenda alltof flókið fyrir Chilemanninn svo þetta varð einn stór misskilningur

En í morgunhlaupinu mínu í dag tók ég vel eftir sparnaðarráðstöfunum ríkisins því það er ekkert verið að ryðja eða moka af göngustígum svo ég fékk þessa fínu utanvegaæfingu sem er auðvitað alveg dásamlegt, en ekki var hún hröð.

Svo er ég alveg afskaplega sæl með bráðum fyrrum leigjendur mína því í gær komu þau ósköp leið til okkar, sögðust bæði hafa misst vinnuna, nú er sem sagt verið að segja pólskum starfsmönnum upp fyrir íslenska, og þess vegna hafa þau ákveðið að fara aftur til Póllands.  Við urðum að vonum afskaplega svekkt enda frábærir leigjendur og alltaf leiðinlegt að fara í gegnum þessi leigjendaskipti og fá almennilegt fólk auk þess sem við sáum fram á tekjumissi vegna þessa.  C.a. 5 klst seinna komu þau aftur með par með sér, þá höfðu þau auglýst á netinu, en þau eru í einhverju sambandi við Pólverja á Íslandi, og voru búin að sýna þeim íbúðina og þau tilbúin að taka við henni.  Þetta er sem sagt ungt par með barn á leiðinni og hann í traustri vinnu svo jibbí jei fyrir Radek og Kasha þótt við munum sakna þeirra.

Kv.
Ásta

... tilvalið að blogga.

Bolludagur, sprengidagur og öskudagur liðnir og búið að borða nóg af rjóma, súkkulaði og saltkjöti og hægt að fasta næstu sex vikurnar

Strákarnir voru súperflottir á öskudaginn, Aðalsteinn var sími, málaður í rusl og greiddur í drasl og sérlega kátur með útkomuna.  Hann fékk svo pylsur, popp og bíósýningu í leikskólanum og var svona líka glaður

Benedikt var vampíra og þar sem allt svart hársprey var uppselt í bænum var aðeins eitt til ráða því vampírur verða jú að vera svarthærðar, við mökuðum hálfu tonni af hárfroðu í hárið og svo eins og einni dós af svörtum skóáburði klesst í hárið þar á eftir og kom það líka svona ljómandi vel út.

Erfiðast var með Hallgrím.  Ákveðið var fyrir margt löngu að hann yrði málarameistari svo við skruppum í BYKO og keyptum málningarfötu, pensla og málningargalla sem við skreyttum svo með málningu og penslum.  Þegar næstum því unglingurinn fór í gallann kom í ljós að hann var svolítið stór og olli það miklum áhyggjum af því að hann yrði of áberandi svo það var örlítill árekstur milli mömmunnar og drengsins en það blessaðist allt og hann hélt af stað með vinunum í söng og nammiferð, við búin að semja einhverja texta sem vöktu ágætis lukku.  Þeir sóttu svo Benedikt á öskudagsskemmtun Snælandsskóla svo hann fékk líka nasasjón af sníkjusöngnum.  Þeir voru alsælir með daginn og uppfullir af sætindum sem þó munu væntanlega duga vel fram eftir ári.

Hér eru svo bræðurnir sætu, tilbúnir í slaginn. 


Hallgrímur málarameistari, Benedikt vampíra og Aðalsteinn sími.

Og hér eru vinirnir, uppfullir af sætindum, búnir að sníkja allan daginn.


Hallgrímur, Halldór, Siggi Darri og Benedikt (eitthvað búið að mást út af málningunni kringum munninn, hmmm, af hverju ætli það sé? .

Annars gengur lífið bara sinn vanagang, prófkjör í Kópavogi á morgun og best að allir mæti

Kv.
Ásta

Jújú, það er alltaf jafngaman að hlaupa.  Að vísu er ég farið að seinka morgunhlaupunum mínum heldur betur því þar sem við erum bara á einum bíl þessa dagana hefur verið svo sérlega þægilegt að hlaupa bara í vinnuna, æfa aðeins í Spönginni og skottast svo út í skóla.

Það sem er svo skemmtilegt við að hlaupa ekki fyrr en rúmlega 7, er að fólk er farið að vakna og þar sem ég held að forvitni sé hluti af mannlegu eðli, finnst mér afskaplega skemmtilegt að líta rétt sem snöggvast inn um gluggana hjá fólki, sjá hvernig heimilishaldið er á bæjunum þar sem ljóstíra er komin.  Þegar ég hleyp fram hjá einu húsinu velti ég t.d. oft fyrir mér hvort húsfrúin sé sest að tölvunni (held hún vinni heima), á öðrum stað hef ég velt fyrir mér frá því eftir þrettándann, hvað fær fólk til að vilja hafa jólatréð skreytt og með öllum ljósum á þegar nálgast miðjan febrúar, á enn einum stað er alltaf ein buxnalaus frú að laga kaffi og á öðrum stað karlmaður ber að ofan að gefa ungabarninu sínu morgunmat.  Maður fyllist nánast áhyggjum þegar fólk er ekki búið að kveikja og er við það að banka upp á og athuga hvort þau séu nokkuð að sofa yfir sig, en það væri kannski heldur langt gengið.

Eitt veldur mér þó töluverðum áhyggjum og það er að á einum stað í Grafarvogi virðist sama hvenær og hvernig ég hleyp, það slokknar alltaf á einum ljósastaurnum þegar ég hleyp framhjá, og ég er farin að halda að ofþyngd mín hafi eitthvað með þetta að gera því þegar ég hef hlaupið framhjá kviknar alltaf aftur á staurnum!

Annars erum við bara í stuði, Jill átti að koma í heimsókn í morgun en í gærmorgun hringdi síminn rúmlega 7, þá var það hún, mætt á Leifsstöð og hafði minn heittelskaði aðeins ruglast á dagsetningum.  Hann sagði þó að þetta væri algjörlega mér að kenna þar sem ég væri stjórnandi heimilisins og að eins og góður stjórnandi fyrirtækis sem hefur haft sama starfsmanninn í 18 ár og veit að hann er heldur brokkgengur, að ekki sé gott að treysta alveg á hans orð og kannski er það bara rétt

En nú er fyrsti hópurinn minn að klára tímaritgerð og best að fara að lesa þær yfir

Kv.
Ásta gluggagægir

Þar sem ég er á mjög spennandi trúnaðarmannanámskeiði (og nú er ég ekki að grínast) þá fékk ég núna smátíma til að skoða mig um á netinu og fann þar þetta fallega ljóð sem mér fannst tilvalið að skella hérna á.  Held þetta sé þörf áminning fyrir marga.

..... og alltaf jafnskemmtilegt.

Kennslan komin í réttan farveg og allt í besta lagi.

Mér tókst að koma mér í vandræði með mínum stóra og feita munni enn eina ferðina.

Í síðustu viku vorum við að panta kennslubækur úr fjölritun og lagði ég ríka áherslu á að bækurnar væru komnar fyrir kennslu og lofuðu prentararnir (ekki Xerox 4112, heldur mennirnir sem unnu við það) og sárt við lögðu að standa við það.   Daginn sem kennsla hófst bólaði ekkert á bókunum, sem var mjög bagalegt.  Ég hringdi nokkrum sinnum í fyrirtækið sem við vorum að skipta við en aldrei var svarað.

Upp úr hádegi stend ég við borðið mitt við hliðina á Palla enskukennara og geri eina tilraun í viðbót til að hringja.  Ekkert svar og sem ég stend með símann í höndunum verður mér svo skemmtilega á orði:"Þeir svara manni ekki einu sinni, bölvaðir drulludelarnir!"  Palli spyr:"Hverjir eru það?"  Ég: "FJölritunarfyrirtækið."  Og sem ég sleppi orðinu lít ég upp og þar stendur þessi elskulegi prentari með fangið fullt af bókum fyrir okkur.  Mig langaði að sökkva niður úr gólfinu.  Sérstaklega í ljósi þess að þetta eru indælismenn sem hafa staðið sig mjög vel í viðskiptum við okkur.

Þetta kenndi Ástu sem sagt að þegja stundum, eða það held ég, eða kannski er ekkert gott að vera að koma með neinar yfirlýsingar

Kv.
Ásta stórimunnur

Takk fyrir frábært ár.

Myndbandið er eitthvað feimið við að byrja svo það þarf að færa litlu bendilkúluna nokkrar sekúndur til hægri svo það byrji.



Knús,
Ásta og drengirnir, tvífættir sem ferfættir.

..... er upplagt að blogga örlítið.  Það verður stutt því margt þarf að gera

Kertasníkir var afskaplega örlátur þetta árið sem endranær og uppskar ég rosalega flotta svarta skó sem verða notaðir í kvöld við jólakjólinn, Steini veiðihníf og strákarnir náttföt,bækur og geisladiska.

Í gær var farið í bæinn með Gígju og Kela að drekka í sig jólastemmninguna og var hún heilmikil í kuldanum.  Ég fór í mínum dásamlega Kraftgalla svo það væsti ekki um mig eða mitt föruneyti.

Formleg jólakveðja kemur næstu sólarhringana (fer eftir önnum) en þangað til,

Gleðileg jól og hafið það sem allra best yfir hátíðarnar.

Knús,
Ásta

Jújú, húsfrúin fékk aukahlutverk í hinum rómaða þætti Rétti.  Hringt var í mig á mánudag og ég beðin að koma og vera áhorfandi í réttarsal á þriðjudag.  Ég mætti ásamt Guðmundi Þórhalls kennslustjóra og þóttum við þá svo sérlega virðuleg að við vorum sett í hlutverk, hann í hlutverk dómara og ég saksóknara.

Þetta var bara bráðskemmtileg lífsreynsla og varð ég mikils fróðari um líf meðleikara míns, Kristjáns Franklíns Magnúsar og spjölluðum við mikið saman þennan dag.

Ég var svo beðin að koma aftur daginn eftir og daginn eftir þann dag en var þá upptekin í bakstri fyrir afmæli litla stubbs ásamt vinnu að ég varð að skjóta þeim frama á frest í bili en geri fastlega ráð fyrir að hringt verði í mig frá Hollywood á næstu dögum

Litli stubbur fékk líka nokkrar sekúndur í sviðsljósinu því strákarnir kepptu á skákmóti í Ráðhúsinu á laugardaginn og var okkur þá bent á að kannski hefði Aðalsteinn gaman að því að keppa í peðaskák sem hann og gerði.  Hann var auðvitað laaaaaaangyngstur en fannst þetta stórskemmtilegt þangað til reyndar í síðustu umferðinni þegar hann ætlaði að rústa andstæðingnum og fannst það argasta frekja í okkur hinum að leyfa honum ekki að færa peðið sitt 10 reiti í einu

En um kvöldið var sýnt frá þessu í fréttatímum á báðum stöðvum og þar sem ég vissi ekkert af þessu var ég bara stödd í Smáralindinni en fékk tilkynningu um þetta úr öllum áttum þar sem hringt var í mig frá skellihlæjandi vinum og ættingjum.

Ef þið viljið kíkja, þá er hægt að sjá myndskeiðin hér (í öðru þeirra er bara Aðalsteinn 4 ára en í hinu sjást bæði Hallgrímur og ég líka en Benedikt er frekar svekktur með að hafa ekki sést):

Frétt af RÚV

Frétt af Stöð 2

Kv.
Ásta obboslega fræga